پوسیدگی طوقه و ریشه

پوسیدگی طوقه و ریشه یکی از عوامل

اصلی پوسیدگی ریشه در گوجه فرنگی قارچ فایتوفترا است

که به سرعت گیاه را آلوده کرده

و موجب تخریب بافت ریشه می‌شود.

این قارچ در ابتدا به‌صورت یکنواخت رشد کرده؛

اما با گذشت زمان ساختار آن نامنظم می‌شود.

اسپورهای آن به اشکال مختلف، از

جمله بیضوی و تخم‌مرغی در محیط کشت ظاهر شده

و باعث گسترش بیماری های گوجه فرنگی می‌شوند. در صورت آلودگی،

ریشه‌ها سیاه و ضعیف شده

و توانایی جذب آب و مواد مغذی را از دست می‌دهند.

ریشه‌های سیاه و نازک،

بوی نامطبوع و حتی پژمردگی شدید نشانه‌هایی هستند

که به شما هشدار می‌دهند

بیماری در حال از بین بردن گیاه است.

اما آیا می‌توان از وقوع این فاجعه جلوگیری کرد؟

این بیماری معمولاً به دلیل

عوامل قارچی یا باکتریایی رخ می‌دهد

و راهکارهایی برای پیشگیری و درمان آن وجود دارد

که با عمل به آن‌ها می‌توانید گیاه خود را نجات دهید.

احتمالا معمولی‌ترین نشانه‌ای که در بیشتر گیاهان

مورد حمله رایزوکتونیا بروز می‌کند، گیاهچه میری است.

این بیماری بیشتر در خاک‌های سرد و مرطوب دیده می‌شود.

بذر‌های جوانه‌زده، قبل یا بی‌درنگ

بعد از خروج از خاک، ممکن است از بین بروند.

پوسیدگی طوقه و ریشه

کنترل پوسیدگی ریشه و طوقه در گلخانه

• دمای مناسب خاک
• اجتناب از غرقابی شدن بسترهای کشت
• ضدعفونی بذر با قارچ کش برای پوسیدگی طوقه که تعداد زیادی از قارچ‌ها را از بین می‌برد.
• زهکشی مناسب بسترهای کشت و کاهش مصرف آب در اوایل دوره رشد.
• استفاده از قارچ‌کش ایپرودیون کاربندازیم (رورال تی اس) به میزان 1/5 در هزار در خزانه
• از بذر مرغوب و مناسب استفاده شود. بذر عاری از بیماری
• در بسترهای برجسته و در شرایطی که گیاهچه سریع رشد کند، کشت شود.
• رعایت بهداشت مناسب در گلخانه‌ها شامل ضدعفونی فضای
• داخل گلخانه و سکوها و همچنین سینی‌های
• نشا توسط پرسیدین 15 %، پاستوریزه کردن مناسب خاک و …

پس از خروج گیاهچه جوان از خاک،

قارچ‌ها به ساقه هجوم می‌برد و آن‌ها را آب‌سوخته،

نرم و ناتوان در برابر تحمل وزن گیاهچه می‌کند.

در نتیجه گیاهچه بر زمین می‌افتد و منهدم می‌شوند.

علائم بوته‌میری پس از خروج گیاهچه از

خاک شامل زخم‌های قهوه‌ای متمایل به قرمز

تا سیاه در روی ریشه‌ها و ساقه زیر سطح خاک است.

علائم قارچ رایزوکتونیا قبل از خروج از خاک،

به صورت زخم‌های برنزه تا

قهوه‌ای متمایل به قرمز رنگ در روی نشا است

که با گسترش آن سبب مرگ

گیاهچه می‌شود. رشد نشاهای آلوده متوقف شده

و سریعا پژمرده شده و می‌میرند.

اگر چه گیاهان مسن‌تر نیز آلوده می‌شوند،

اما تحمل گیاهان بالغ نسبت به آلودگی بیشتر بوده

و در این مرحله از رشد زخم‌ها

معمولا به سطح پوست محدود می‌شوند.