ابیاری مزارع پیاز پیاز یکی از محصولات استراتژیک در بخش کشاورزی است
که با تولید آن می توان علاوه بر تامین نیاز داخل زمینه را برای صادرات به کشورهای همسایه و ارز آوری فراهم کرد.
پیاز در بین سایر محصولات کشاورزی کشت راحتر تری دارد، گونه های مختلف آن در انواع خاک ها قابل رشد است
و به بیماری های گیاهی کمتری دچار می شود. لذا پرورش آن می تواند سود آوری خوبی برای کشاورزان به همراه داشته باشد.
اما آنچه که در کاشت مزارع پیاز اهمیت دارد؛ آبیاری این گیاه و تغذیه ی آن با کود و مواد مغذی است.
در پرورش پیاز آبیاری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. آبیاری باید به اندازه باشد
و بتواند رطوبت همیشگی گیاه را تامین کند. به عبارتی 75 درصد رطوبت گیاه نباید کاهش پیدا کند.
زیرا در این صورت جذب مواد معدنی آن کاهش پیدا می کند و می تواند عملکرد کلی گیاه را تحت تاثیر قرار داده
و باعث کاهش کیفیت (شکافته شدن، برهنه شدن، دوقلو شدن و تندی پیاز ها) و کاهش حجم پیاز ها شود.
البته همان طور که کم آبی برای گیاه مضر است؛ آبیاری بیش از اندازه نیز برای گیاه خطرناک است
و علاوه بر هدر رفت آب و افزایش هزینه های تولید باعث اشباع شدن خاک و خفگی ریشه می شود.
از علائم آبیاری زیاد می توان به پژمردگی شاخ و برگ ها ، برگ های زرد با نوک قهوه ای و پوسیدگی پیاز اشاره کرد.
ابیاری مزارع پیاز
حساسیت پیاز نسبت به کمبود آب و تنش آبی در مراحل مختلف رشد متفاوت است. زمانهای
بحرانی جهت آبیاری پیاز طی دوره استقرار گیاه و هنگام رشد و نمو سوخ تا رسیدگی محصول است.
دوره رشد غده پیاز حدود ۶۰ روز پس از نشاکاری است. در کشت پیاز،
حفظ رطوبت یکنواخت خاک بعد از کاشت و در طی مراحل اولیه رشد بسیار ضروری است.
آبیاری پیاز هنگام رشد پهنک و اوایل رشد سوخ، باعث میشود
که پیاز زودتر به شاخص سطح برگ بالا برسد و در نتیجه سوخ پیاز زودرس میشود.
برعکس، آبیاری در اواخر رشد سوخ، رسیدن این اندام را به تأخیر انداخته و کیفیت محصول را کاهش میدهد
درواقع از علتهای عدم تکشیل غدۀ پیاز، آبیاری نامناسب است که در مقاله «علت غده نبستن پیاز» نیز به آن اشاره کردهایم.
برای اهداف تولید بذر، دوره گلدهی پیاز به کمبود آب خیلی حساس است.
برای برداشت غدههای بزرگ با وزن زیاد از بروز کمبود آب به ویژه در دوره بزرگ شدن پیاز باید خودداری کرد.