پژمردگی زرد آوندی
پژمردگی زرد آوندی پژمردگی های آوندی ، بیماری هایی با
انتشار گسترده ، چشمگیر و وحشت آور هستند
این بیماری به صورت پژمردگی کم و بیش ناگهانی ، قهوه ای شدگی ،
مرگ برگ ها و سرشاخه های
آبدار و سرانجام مرگ کامل گیاه پدیدار می شود.
پژمردگی ها در نتیجه استقرار و فعالیت بیمارگر در آوند چوبی گیاه به وجود می آیند.
حمله پاتوژن به آوندهای چوبی
موجب اختلال در کار آوندها شده و با انسداد آوندها عمل
تبخیر متوقف و جریان آن مسدود
می گردد. تمام اندام های گیاه بیمار ممکن است
طی چند هفته از پای درآیند
ولی مرگ گیاهان چندساله ، چند ماه تا چند سال
بعد از وقوع عفونت روی می دهد . تا زمانیکه گیاه بیمار زنده است ،
قارچ های عامل بیماری در
بافت های آوند چوبی و تعداد کمی یاخته های اطراف آن
باقی می مانند و فقط با از بین
رفتن گیاه به داخل بافت های دیگر وارد می شوند
و در سطح گیاه خشکیده اسپور
تولید می کنند. گیاهانی که ریشه آسیب دیده داشته باشند ،
برای آنها جایگزین کردن آب از دست رفته از طریق تعرق مشکل میگردد
و اگر ریشه آنها به سختی آسیب ببیند، این گیاهان دچار پژمردگی می شوند.
قارچ ورتیسیلیوم پلی فاژ بوده، تنوع غذایی
قارچ امکان زیست و ادامه حیات آن را بی نهایت افزایش می دهد.
زمستان گذرانی بصورت میسلیوم و یا
میکرواسکلرت در بقایای میزبان در خاک صورت می گیرد.
میکرواسکلروت اندام رویشی مقاومی است که مدت های زیادی در خاک باقی می ماند.
پژمردگی زرد آوندی
انتشار آن از طریق جریان آب، خاک آلوده،
بقایای گیاهی آلوده یا توسط باد می باشد.
از طریق زخم های روی طوقه و ریشه
وارد گیاه شده بطور عمودی حرکت کرده
و بطور شعاعی گسترش می یابد.
مستقیما از طریق آوندهای چوبی ریشه وارد گیاه شده،
ضمن توسعه در آوندهای چوبی اندام های
هوایی موجب پژمردگی، تغییر
رنگ آوندها و نهایتا مرگ میزبان می گردد.
پژمردگی هنگامی اتفاق می افتد که اغلب
آوندهای یک شاخه یا قسمتی از یک درخت نتواند
وظیفه خود را انجام دهد. مرگ گیاه
معمولا ظرف دو تا سه سال اتفاق می افتد.
گاهی برخی در ختان سال های زیادی دوام می آورند.
خاک یونجه زارها و جالیزها برای گسترش قارچ مناسب است
زردی گیاه به علت توکسین وتیلوز می باشد. وقتی که آوندها کاملاً نابود شدند
قارچ از آوند وارد بافت های دیگر شده در آنها
کلامیدوسپور تولید میکنندکه این
کلامیدوسپورها همراه با بافت مرده گیاه وارد خاک میشوند.
پژمردگی های واقعی یا آوندی بیماریهایی
هستند که گیاهان علایم این بیماریها را به صورت
پژمردگی یا افتادگی اندام هوایی نشان
می دهند در حالیکه در اثر حمله این بیماریها ممکن است
ریشه ها علایم خسارت راکمتر نشان
دهند و یا ممکن است علایم خسارت دیده نشود.
چهار جنس از قارچ های عامل
پژمردگی آوندی عبارتند از : Ceraticyctis , Ophiostoma
, Fusarium Verticillium. هر یک از این قارچ ها در
تعداد زیادی از محصولات زراعی
گیاهان جنگلی و زینتی مهم، بیماری ایجاد می کنند.
کنترل بیماری :
1- استفاده از ارقام مقاوم (ارقام ساحل و ورامین).
2- تناوب 3ساله با غلات ویونجه.
3- کنترل نماتد خصوصاً درخاک های سبک زیرا نماتد مقاومت گیاه را می شکند.
4- استفاده از کودهای ازته وپتاسه
این قارچ گرما دوست است (بهینه دما 28 درجه سانتی گراد)
و در نتیجه در خیلی از مناطق جنوبی ایران می تواند مشکل ساز شود.